1. "Μαμά, γιατί ζούμε πάντα μέσα στη γη;"

Ο Σκου το ιπτάμενο σκουληκάκι.

Σκου. Μαμά να σε ρωτήσω κάτι ;

Μαμά. Τι είναι πάλι αγοράκι μου ;

Σκου. Να, θέλω να μου πεις γιατί ζούμε πάντα μέσα στην γη ;

Μαμά Τι είδους ερώτηση είναι πάλι αυτή ; αχ θα με τρελάνει αυτό το παιδί. Γιατί θεέ μου δεν μου έδωσες και εμένα ένα σκουληκάκι σαν όλα τα αλλά, που παίζουν γελάνε και ευχαριστιούνται την ζωή.

Σκου. Και εγώ παίζω γελάω και ευχαριστιέμαι την ζωή.

Μαμά. Ναι αλλά εσύ τα κανείς όλα αυτά για να ανακαλύψεις που έχει γίνει το ΛΑΘΟΣ.

Σκου. Ποιο λάθος ;

Μαμά. Ποιο λάθος ; Νομίζεις ότι δεν σε έχω καταλάβει ; Γιατί με ρώτησες γιατί ζούμε μέσα στην γη ;

Σκου. Γιατί πολύ απλά , ίσως αν ζούσαμε κάπου αλλού να ήταν καλύτερα.

Μαμά. Σαν που δηλαδή ;

Σκου. Σαν?στον αέρα για παράδειγμα.

Μαμά. Αέρα και μάλιστα άφθονο, έχει μέσα το κεφάλι σου. Λες τόσα εκατομμύρια σκουλήκια που ζούμε μέσα στην γη να μην ξέρουμε και να ξέρεις μόνο εσύ;

Σκου. Μπορεί όμως να έχει γίνει κάποιο λάθος.

Μαμά. Είδες που στο είπα ότι ψάχνεις να βρεις παντού λάθη. Εσένα θα σου φαινότανε δηλαδή πιο φυσικό, να ζούσαν οι κότες μέσα στο χώμα, και όποτε τολμούσαν να βγάλουν το κεφάλι τους έξω να τις τρώγαμε εμείς .

Σκου. Λέω απλά ότι θα μου φαινόταν πιο φυσικό να δοκιμάζαμε και αλλά μέρη και να αποφασίζαμε εμείς που θέλουμε τελικά να ζήσουμε.

Μαμά. Λοιπόν θα απαντήσω στην ερώτηση σου για να τελειώνουμε. Άκου λοιπόν για να μην ξανά ρωτήσεις. Ζούμε μέσα στην γη γιατί ο Θεός θέλησε από όλα τα ζώα του κόσμου να τιμήσει εμάς τα σκουλήκια περισσότερο και μας επέτρεψε να ζούμε μέσα στην γη. Στην γη που γεννάει τα πάντα. Στην γη που είναι η αρχή και το τέλος όλων.

Σκου. Ναι αλλά ο θειος μου ο Σίμος, μου είχε πει ότι επάνω από την γη υπάρχει κάτι εξίσου πανέμορφο, που ονομάζεται ουρανός. Και ότι αυτός ο ουρανός έχει μέσα του κάτι πέτρες που λάμπουν και τις λένε αστέρια. Και ότι η πιο λαμπερή από όλες, είναι μια πέτρα που την μέρα είναι χρυσή και την λένε ήλιο και το βράδυ ασημένια και την λένε φεγγάρι.

Μαμά. Τέτοιες κουταμάρες έλεγε ο θειος σου και τον έφαγαν οι κότες. Αν λοιπόν θέλεις να μάθεις τόσο πολύ για τον επάνω κόσμο, θα σου πω εγώ πως είναι. Ο επάνω κόσμος είναι γεμάτος από δυο είδη άγριων ζώων. Τις κότες και τους ανθρώπους. Οι κότες μας τρώνε γιατί χρειάζονται το μυαλό μας – μια που αυτές δεν έχουν καθόλου μα καθόλου – και οι δε άνθρωποι, μας μισούν γιατί αυτοί δεν μπορούν να ζήσουν κάτω από την γη όπως μόνο εμείς μπορούμε. Γι αυτό και όταν μαλώνουν όπως εσύ με την αδερφή σου – για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας ? χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως το θα σε λιώσω σαν σκουλήκι, είσαι σιχαμένος και γλοιώδης σαν σκουλήκι και αλλά τέτοια. Κατάλαβες ;

Σκου. Ναι αλλά ο θειος έλεγε ότι?

Μαμά. Ο θείος και ο θείος. Φτάνει πια. Με ζάλισες. Ηλίαση θα πάθω με εσένα που έμπλεξα.

Σκου. Να ! Ορίστε ! Το είπες και μόνη σου! Ηλίαση ! Η λέξη ηλίαση προέρχεται από τον ήλιο, έτσι δεν είναι ;

Μαμά. Ε μια και είσαι τόσο καλός στην γραμματική και η λέξη ηλίαση προέρχεται από τον ήλιο, για πες μου Κύριε Φωστήρα, η λέξη ξύλο από που προέρχεται;

Σκου. Ε? η λέξη ξύλο προέρχεται ? πάλι από τον ήλιο μόνο που βάζεις και ένα Ξι μπροστά.

Μαμά. Η λέξη ξύλο προέρχεται από το χέρι μου και για να μην μάθεις και που καταλήγει, φύγε τώρα αμέσως από μπροστά μου και πήγαινε στην τρύπα σου να διαβάσεις. Συνεννοηθήκαμε;

Σκου. Συνεννοηθήκαμε αλλά να ξέρεις ότι έτσι γίνεται αυτό που λένε χάσμα γενεών.

Μαμά. Τι μουρμουράς πάλι;

Σκου. Τίποτα καλέ! Λέω ότι σε έκανα έξω φρενών. Πάω να διαβάσω. Μια τρυπούλα είχα μόνο που μπορούσα να κάθομαι με την ησυχία μου χωρίς να με ενοχλεί κανείς, και εμφανίστηκες εσύ. Η αδερφή μου. Δεν είναι άδικο ;

Αδερφή. Άδικο είναι για εμένα που από όλα τα σκουλήκια του κόσμου μου έτυχε να έχω αδερφό μου εσένα. Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως να μην είσαι πραγματικός μου αδερφός;

Σκου. Και βέβαια το έχω σκεφτεί χιλιάδες φορές και έχω καταλήξει ότι και σε αυτή την περίπτωση έχει γίνει ένα τραγικό λάθος.

Αδερφή. Το τραγικό λάθος είναι της μαμάς που δεν σε χάρισε στις κότες όταν γεννήθηκες. ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ!!!

Σκου. ΚΟΤΑ !!!

Αδερφή. ΣΠΑΣΙΚΛΑ!!!

Σκου. ΑΝΘΡΩΠΕ!!!

Αδερφή. Μαμά !!! με είπε άνθρωπο.

Μαμά. Ξαπλώστε και οι δυο να κοιμηθείτε και μην ξανά ακούσω τέτοιες βρισιές ξανά μέσα στην τρυπά μας.

Σκου. Λοιπόν ακου μια ωραία ιδέα που έχω να σου προτείνω.

Αδερφή. Τι ιδέα;

Σκου. Μίλα πιο σιγά μην μας ακούσει η μαμά και άκου τι θα σου πω. Πως θα σου φαινότανε να είχες την τρυπούλα μας μόνο δικιά σου;

Αδερφή. Σαν θαύμα.

Σκου. Ωραία. Αυτό το θαύμα μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Σήμερα το βράδυ θα φύγω από την τρυπά μας και θα ανέβω επάνω από την γη για να δω τον ουρανό και ?

Αδερφή. Θα το πω στην μαμά.

Σκου. Άμα το πεις στην μαμά θα μείνω εδώ και θα σε εκνευρίζω και θα σε κάνω ρεζίλι στους φίλους σου με τις ιδέες μου.

Αδερφή. Δεν με νοιάζει. Μην ακούς τι σου έλεγα πριν. Δεν θέλω να φύγεις. Είσαι ο αδερφούλης μου και σε αγαπάω. Άμα ανέβεις επάνω μπορεί να σε φάει καμία κότα.

Σκου. Οι κότες το βράδυ κοιμούνται.

Αδερφή. Και άμα έχει καμία αϋπνίες τι γίνεται ;

Σκου. Οι κότες δεν έχουν αϋπνίες. Όμως αλήθεια αν με αγαπάς αληθινά, πρέπει να με αφήσεις να φύγω. Πρέπει να δω πως είναι εκεί επάνω. Αλλιώς θα είμαι πάντα δυστυχισμένος. Μπορεί εδώ να είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου όμως για να το μάθω πρέπει να δω πρώτα όλα τα αλλά μέρη. Κατάλαβες ;

Αδερφή. Θα γυρίσεις όμως, έτσι ; Και πρόσεξε τις κότες.

Σκου. Θα γυρίσω. Γεια σου τώρα και όπως είπαμε. Τσιμουδιά στην μαμά.

Το μικρός Σκου ξεκίνησε λοιπόν το ταξίδι του. Τελικά ο δρόμος που οδηγούσε στην επιφάνια της γης, σε αντίθεση με όσα του είχαν πει, ήταν ανοιχτός και χωρίς τέρατα. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, βρέθηκε στην επιφάνια της γης. Από την είσοδο της τρύπας φαινόταν πεντακάθαρα ο έναστρος ουρανός. Ο Σκου έμεινε πολύ ώρα με κομμένη την ανάσα, να βλέπει αυτό το υπέροχο θέαμα. Όλα ήταν ακριβώς όπως του τα είχε πει ο θείος του. Ο ουρανός ήταν ακριβώς όπως η γη. Μόνο που το χρώμα του αντί για καφέ ήταν γαλάζιο. Και μέσα του είχε και αυτός πέτρες, που όμως αυτές οι πέτρες έλαμπαν. Ήταν τόσο όμορφα που το σκουληκάκι είχε σαστίσει. Σκεφτόταν τα άλλα σκουλήκια, αυτά που θα ζούσαν μέσα στον ουρανό. Θα πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένα. Και εκείνα τα μικρά κατάλευκα αφράτα πράγματα που ο θείος, του είχε πει ότι λέγονται σύννεφα, θα πρέπει να ήταν τα σπιτάκια τους. Αχ τι όμορφα που θα ήταν να κοιμάσαι σε τέτοια κρεβάτια. Να ξαπλώνεις, να χάνεσαι μέσα τους και αντί για φως να έχεις αυτές τις υπέροχες πέτρες που λέγονται αστεράκια. Ο Σκου εκείνη την στιγμή πήρε την απόφαση της ζωής του. Θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να φτάσει στον ουρανό και να δει πως είναι τα σκουληκάκια που ζουν εκεί. Βγήκε λοιπόν από την τρύπα του και άρχισε να περιπλανιέται, ψάχνοντας να βρει την τρύπα που θα οδηγούσε στα βάθη του ουρανού. Ξαφνικά……..