3. Ο Σκού, το περήφανο σκουληκάκι..

Όταν το σκουληκάκι κατάλαβε ότι δίπλα του ακριβώς υπήρχε ένα κοτόπουλο, δεν τα έχασε καθόλου, παρά μόνο το κοίταξε και μετά του λέει απαθέστατο:
Σκου. Κάνε σε παρακαλώ παιδί μου λίγο πιο πέρα! Δεν βλέπεις ότι μου κόβεις την θέα;
Κοτόπουλο. Τι κάνω λέει ; Σου κόβω την θέα; Αυτό είναι καταπληκτικό. Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω σκουλήκι να μην με φοβάται.
Σκου. Αυτό συμβαίνει γιατί προφανώς όλες τις άλλες φορές είδες όντως σκουλήκια. Εγώ όμως δεν είμαι σκουλήκι. Είμαι ένα φίδι. Μικρό μεν, θανατηφόρο δε. Κάνε λοιπόν πιο πέρα, γιατί εάν με εκνευρίσεις λίγο περισσότερο, θα μπήξω με την μία τα κοφτερά μου δόντια στο τρυφερό σου κρεατάκι. Το κατάλαβες;
Κοτόπουλο. Καλά ντε μην φωνάζεις. Έτσι και αλλιώς δεν έχω καμιάδιάθεση να σε φάω, ό,τι και να είσαι.
Σκου. Τότε γιατί με πλησίασες; και πάνω από όλα, μπορείς να μου πεις τι κάνεις τέτοια ώρα ξύπνιος; Κανονικά εσύ θα έπρεπε να κοιμάσαι.
Κοτόπουλο. Τι θα πει κανονικά; Ποιος το λέει αυτό το κανονικά; Ποιος λέει τι είναι κανονικό και τι είναι σωστό; Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά που θεωρούμε κανονικά και σωστά είναι λάθος. Υπάρχει σίγουρα κάποιο λάθος.
Σκου. Για συνέχισε. Με ενδιαφέρει η άποψή σου. Και εγώ πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές υπάρχει κάποιο λάθος.
Κοτόπουλο. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όσο και αν σου φανεί παράξενο, με έμαθε να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο ένα σκουλήκι. Για την ακρίβεια ένα σοφό σκουλήκι. Όλες οι κότες μαζευόμασταν γύρο από αυτό και το ακούγαμε να μας λέει μαγευτικές ιστορίες. Πίστευε ότι η μεγαλύτερη αδικία επάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι να είσαι πουλί, να έχεις φτερά, αλλά να μην μπορείς να πετάξεις. Δηλαδή να είσαι κότα. Όμως μας έλεγε συνέχεια, ότι σημασία έχει να βγαίνεις από αυτό που σου είπαν ότι είσαι και να προσπαθείς να γίνεις, αυτό που εσύ θέλεις.
Σκου. Δηλαδή ;
Κοτόπουλο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τρία πουλιά. Έναν αετό, μια καρδερίνα μέσα σε ένα κλουβί και μια κότα. Ποιο από τα τρία μπορεί να πετάξει;
Σκου. O αετός βέβαια.
Κοτόπουλο. Ωραία. Αν όμως ο αετός είναι τεμπέλης και βαριέται να
πετάει ενώ η κότα προσπαθεί συνέχεια και στο τέλος μπορεί να πετάξει τρία τέσσερα μέτρα, ποιος πετάει περισσότερο;
Σκου. H κότα!
Κοτόπουλο. Σωστά. Αν όμως η καρδερίνα δεν θέλει την ασφάλεια και την τροφή που της παρέχει το κλουβί και μια μέρα δραπετεύσει, ποιος θα πετάει περισσότερο;
Σκου. Η καρδερίνα!
Κοτόπουλο. Και αν γίνουν όλα όσα είπαμε πιο πριν και τα τρία πουλιά μπορούν να πετάξουν, ποιανού το πέταγμα θα έχει πιο πολύ αξία;
Σκου. Του αετού;
Κοτόπουλο. Δεν σε ρώτησα ποιος θα πετάει πιο ψηλά και πιο όμορφα. Σε ρώτησα ποιο πέταγμα θα έχει πιο πολύ αξία;
Σκου. Το πέταγμα του πουλιού που προσπάθησε περισσότερο.
Κοτόπουλο. Ακριβώς. Κατάλαβες γιατί σου είπα ότι αυτό το σκουλήκι ήταν σοφό;
Σκου. Αυτό το σκουλήκι είναι ο θείος μου. Που είναι τώρα, ξέρεις;
Κοτόπουλο. Μια φορά που είχαμε μαζευτεί όλες οι κότες γύρο του και τον ακούγαμε μαγεμένες, μπήκε στην μέση ο κόκορας και τον έφαγε. Ο κόκορας που έχουμε είναι κουφός, και δεν είχε ακούσει τίποτα από όλα αυτά τα όμορφα που μας έλεγε ο θείος σου. Αυτό ήταν το πιο τραγικό βράδυ της ζωής μου.
Σκου. Ώστε ο αγαπημένος μου θειούλης είναι νεκρός, είπε το σκουληκάκι στεναχωρημένο.
Κοτόπουλο. Ναι αλλά εμείς οι κότες διοργανώνουμε προς τιμήν του, κάθε τέλος του μήνα διαγωνισμό πετάγματος. Τον προηγούμενο μήνα ο η μαμά μου πέταξε 6 μέτρα και έχει το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ.
Σκου. Το πρώτο ποιος το έχει;
Κοτόπουλο. To παν-κοτετσικό ρεκόρ, το έχει μια κότα από το διπλανό κοτέτσι που πέταξε 22 μέτρα;
Σκου. 22 μέτρα; Αυτό είναι πάρα πολύ.
Κοτόπουλο. Ναι αλλά δεν πιάνεται γιατί ακριβώς από πίσω της βρισκόταν μια αλεπού που την κυνηγούσε να την φάει. Το ρεκόρ για να πιαστεί, πρέπει να γίνει σε επίσημους αγώνες. Εσύ όμως δεν μου είπες, γιατί βρίσκεσαι εδώ;
Σκου. Έψαχνα να βρω τον θειούλη μου και παράλληλα να βρω τι θέλω να είμαι. Το πρώτο το βρήκα. Τώρα πρέπει να ψάξω για το δεύτερο.
Αυτά είπε το σκουληκάκι, χαιρέτησε τον μικρό του φίλο και έφυγε. Σήκωσε το κεφαλάκι του και έριξε μια ματιά στον ουρανό. Τότε παρατήρησε ότι το φεγγάρι έριχνε τις αχτίνες του σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Σκέφτηκε ότι εκεί μπορεί να είναι η φωλιά των ουράνιων σκουληκιών, και χωρίς να το πολύ σκεφτεί, κατευθύνθηκε προς τα κει. Στο σημείο που έπεφταν οι αχτίνες του φεγγαριού υπήρχε όντως μια φωλιά. Όχι όμως σκουληκιών αλλά μια φωλιά νυχτοπεταλούδων. Οι νυχτοπεταλούδες έπαιζαν εκστασιασμένες με το φως του φεγγαριού όταν ξαφνικά είδαν τον περίεργο επισκέπτη και κατέβηκαν να τον καλωσορίσουν.

Νυχτοπεταλούδα. Τι κάνει ένα μικρούλι σκουληκάκι σαν και εσένα τέτοια ώρα έξω από την φωλιά του;
Σκου. Ψάχνω να βρω τα σκουλήκια του ουρανού. Μήπως είστε εσείς;
Νυχτοπεταλούδα. Τα σκουλήκια του ουρανού; Όχι βέβαια. Εμείς είμαστε νυχτοπεταλούδες. Λυπάμαι που θα στο πω αλλά δεν υπάρχουν σκουλήκια του ουρανού. Ούτε σκουλήκια που πετάνε. Βέβαια υπάρχουν οι πεταλούδες της ημέρας, οι οποίες πριν γίνουν πεταλούδες ήταν κάποτε κάμπιες. Και οι κάμπιες είναι ένα είδος σκουληκιού.
Σκου. Τότε ίσως και εγώ να είμαι μια κάμπια. Αλλά να μην έχω γίνει πεταλούδα γιατί μένω συνέχεια μέσα στο χώμα. Τώρα που βγήκα έξω ίσως να γίνω και εγώ πεταλούδα και να πετάξω.
Νυχτοπεταλούδα. Δυστυχώς μικρέ μου φίλε δεν παίζεται έτσι αυτό το παιχνίδι. Είσαι ένα σκουλήκι του εδάφους. Δεν θα γίνεις ποτέ σου πεταλούδα και δεν θα καταφέρεις ποτέ σου να πετάξεις.
Ο Σκου κατέβασε αργά αργά το κεφαλάκι του και αποφάσισε να γυρίσει στην φωλιά του. Οι νυχτοπεταλούδες όμως τον λυπήθηκαν και του πρότειναν να ανέβει επάνω στην πλάτη τους και να τον κάνουν μια πτήση. Το σκουληκάκι δέχτηκε με χαρά αυτή την πρόταση και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόταν ψηλά στον ουρανό, γαντζωμένος επάνω στην πλάτη μια νυχτοπεταλούδας. Η πτήση κράτησε περίπου δέκα λεπτά. Δέκα ονειρεμένα λεπτά. Δέκα λεπτά που ακόμα και ο μεγαλύτερος ποιητής ή ο καλύτερος ζωγράφος του κόσμου θα ήταν αδύνατο να μας περιγράψουν όλα αυτά τα συναισθήματα που ένιωσε το σκουληκάκι. Όμως η πτήση κάποια στιγμή τελείωσε όπως όλα τα ωραία πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Μετά όμως το ξανά σκέφτηκε και κατάληξε ότι και εκεί υπάρχει κάποιο λάθος. Όλα τα ωραία δεν τελειώνουν ποτέ. Τα αγαπάμε τόσο πολύ και τα νανουρίζουμε γλυκά γλυκά στα βάθη της ψυχής μας. Και αυτά, κλείνουν τα μάτια τους και κοιμούνται ήσυχα ήσυχα, μέχρι να έρθουν κάποτε πάλι τα συναισθήματά μας σαν παιδάκια, να τα ξυπνήσουν και να ξανά παίξουν μαζί. Όχι! Τα ωραία δεν τελειώνουν ποτέ. Τα άσχημα πράγματα τελειώνουν, και καλά κάνουν. Αυτά σκεφτόταν ο μικρός Σκου και χαρούμενος χαιρέτησε τις νυχτοπεταλούδες. Τότε όμως παρατήρησε ότι οι περισσότερες νυχτοπεταλούδες είχαν κολλήσει επάνω στα σκουρόχρωμα φτερά τους πολύχρωμα πέταλα από λουλούδια. Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση και τις ρώτησε γιατί το έκαναν αυτό. Και αυτές του απάντησαν.

Νυχτοπεταλούδα. Λίγο πριν έρθεις είχαμε διαγωνισμό καλλιστείων. Κάθε τέλος του μήνα μαζεύουμε τα πιο πολύχρωμα πέταλα από τα λουλούδια και τα φοράμε. Γιατί δηλαδή οι πεταλούδες της ημέρας να έχουν τόσο πολύχρωμα φτερά και εμείς να μην έχουμε. Αυτό είναι αδικία. Στο κάτω κάτω της γραφής, εμείς είμαστε αληθινές πεταλούδες. Αυτές ήταν πρώτα σκουλήκια και μετά έγιναν πεταλούδες.

Ο Σκου τότε κατάλαβε ότι από όλα τα πλάσματα που γνώρισε μόνο τα σκουλήκια ήταν χαρούμενα με αυτό που είναι. Έτσι έπρεπε να κάνει και αυτό. Ήταν σκουλήκι, και ήταν τιμή του που γεννήθηκε σκουλήκι. Τώρα μπορούσε επιτέλους να πει κάτι τέτοιο με ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ. Ήταν περήφανο που ήταν σκουλήκι και δεν έβρισκε κανένα λάθος σε αυτήν την πρόταση. Όταν θα γύριζε στην τρύπα του, θα μάζευε τους φίλους του και θα τους εξιστορούσε όλα όσα έμαθε από αυτό το ταξίδι. Θα τους έλεγε για εκείνο το σκουλήκι που γνώρισε, που επειδή είχε μεγαλώσει πολύ, νόμιζε ότι είναι φίδι και ότι μπορεί να σκοτώνει όποιον δαγκώνει. Θα τους έλεγε ακόμα ότι όλες οι κότες δεν είναι κακές, αλλά όλοι οι κόκορες είναι επικίνδυνοι. Ιδιαίτερα αυτοί που είναι κουφοί. Και τέλος, θα τους υπενθύμιζε ότι, ασχέτως τι μπορεί να λένε και να πιστεύουν οι άλλοι, ένα μικρό σκουλήκι μπορεί να καταφέρει πολύ μεγάλα πράγματα. Ακόμα και να πετάξει.

ΤΕΛΟΣ