Ελάτε το Σάββατο 27 Μαρτίου, στις 12 το μεσημέρι, στο Βιβλοπωλείο Φλωράς στο Περιστέρι να φτιάξουμε Πασχαλινά στολίδια για τις λαμπάδες σας και να γνωρίσουμε τα έθιμα του Πάσχα με την συγγραφέα-εικονογράφο Ευα Καραντινού.

Εθνικής Αντιστάσεως 87, Περιστέρι.
Τηλ. 210 5756882
[geo_mashup_map]

Το Βιβλιοπωλείο Φλωράς (Ζωσιμάδων 46, Πειραιάς, τηλ. 21004172819) και οι εκδόσεις Ψυχογιός προσκαλούν μικρούς και μεγάλους στην παρουσίαση του βιβλίου τηε Γιώτας Φώτου

Το κόκκινο αυγό της Γαβριέλας

Είσοδος:Ενα άσπρο, βρασμένο αυγό

Αμέτρητα αυγουλάκια, κοτούλες και χαριτωμένα κοριτσάκια θα διασκεδάσουν τα παιδιά ξεπηδώντας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Χρώματα θα βάψουν τα αυγουλάκια σας και η συγγραφέας του βιβλίου θα σας διηγηθεί την ιστορία τσουγκρίζοντας αυγά με την ηρωίδα του βιβλίου, την Γαβριέλα.

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ 10%
ΚΑΙ ΣΤΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ 10 – 20% (ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ)
ΣΑΚΙΔΙΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ 2ΟΟ8 20%

Βιβλιοπωλείο “Χωρίς Όνομα” , ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ 8 ΧΟΛΑΡΓΟΣ

e-mail : nonamebk@acci.gr
http://papaleonidas.wordress.com

[geo_mashup_map]

ΓΙΝΑΜΕ ΣΑΛΑΤΑ!

Μια ιστορία θα σας πω βγαλμένη απ? το ψυγείο
για ελιές και ζαρζαβατικά που ζούσαν μες στο κρύο.

Ήταν, που λέτε, κάποτε ο κύριος Αγγουράκης
ψηλός, λιγνός και δροσερός, μα λίγο μαγκουφάκης.
Απ? το χωράφι κόπηκε μια μέρα του Ιούλη
και στο ψυγείο έφτασε μέσα σ? ένα σακούλι.
Όταν λιγάκι γνώρισε τον κόσμο αυτό της ψύξης
ένιωσε λίγη μοναξιά και την αρχή μιας πλήξης.
Μόνος, λοιπόν, τριγύριζε τέσσερις-πέντε μέρες
ψάχνοντας μια αδερφή ψυχή, για να περάσουν βέρες.
Περπάταγε εδώ κι εκεί, στα μπωλ κρυφοκοιτούσε
και ένα ταίρι αντάξιο με αγωνία ζητούσε.

Μια μέρα η τύχη του άλλαξε: βρίσκει μια Ντοματούλα.
Όμορφη ήταν, ζουμερή, γλυκιά και ζουμπουρλούλα.
«Πώς λέγεστε;» τη ρώτησε και δίπλα της γλιστρά
«Λουλού Ντοματαδέλη» εκείνη του απαντά.
«Πρώτη φορά σας βλέπω σε τούτο το ψυγείο»
«Μα, μόλις τώρα έφτασα απ? το οπωροπωλείο.
Μέρες στεκόμουνα εκεί μέσα σ? ένα καφάσι.
Δεν σας το κρύβω: τρόμαξα, πως μ? έχουνε ξεχάσει.
Μα σήμερα με πήρανε και πήγα για αμπαλάζ
κι απ? το πολύ το στρίμωγμα?πάει το μακιγιάζ!
Ξέρετε, στην εμφάνιση έχω κάποια ποιότητα,
γιατί θέλω να παντρευτώ και είμαι σ? ετοιμότητα.
Όπως θα είδατε κι εσείς, δεν είμαι και τυχαία,
είμαι από τη φύση μου καλλίγραμμη κι ωραία.
Ίσως θα ήταν άδικο να μη βρω ένα ταίρι
μ? αντίστοιχη εμφάνιση, καλό κι ανοιχτοχέρη.
Τόσο όμως έχω βαρεθεί να ψάχνω για ευκαιρία
που ακόμα και με μια? ελιά θα ?κανα γνωριμία!»

Μα, για κακή της τύχη, στο ίδιο αυτό ψυγείο
κάτι Ελιές ζαρώνανε ριγώντας απ? το κρύο.
Τα λόγια της τους φάνηκαν λιγάκι τραβηγμένα
κι αμέσως της απάντησαν σαφώς ενοχλημένα:
«Κυρία Ντοματαδέλη μας, προς τι τέτοια υποτίμηση;
Μου φαίνεται χρειάζεστε μια θλιβερή υπενθύμιση:
Η επιδερμίδα δεν κρατά για πάντα τσιτωμένη.
Να δείτε που θα γίνετε και σεις μια ζαρωμένη!»

Και μόλις άκουσε η Λουλού τα λόγια τα βαριά
κλαίγοντας ψάχνει εδώ κι εκεί να βρει παρηγοριά.
Ο Αγγουράκης έτρεξε να την παρηγορήσει:
«Μην κάνεις έτσι, βρε Λουλού, κάτσε, θα βρούμε λύση.
Ξέρεις, κι εγώ το σκέφτηκα, δεν θέλω να γεράσω,
τ? ωραίο χρωματάκι μου το πράσινο να χάσω.
Και έτσι, κάτω έβαλα τις εναλλακτικές,
τα δεδομένα σκέφτηκα και τις προοπτικές.
Μόνο μια λύση έχω βρει να κρατηθούν τα νιάτα:
Να μαζευτούμε μερικοί να γίνουμε σαλάτα!»

«Σαλάτα; Παναγία μου!» ούρλιαξε η ντοματούλα
«κι αυτό το υπέροχο κορμί; τι, θα κοπεί?φετούλα;»
«Σου λέω, το σκέφτηκα πολύ, λύση δεν έχει άλλη.
Στο τέλος θα σαπίσουμε και?από δω παν κι άλλοι!
Εγώ σαφώς το προτιμώ σε φέτες να κοπούμε
παρά να έρθει η στιγμή στον κάδο να θαφτούμε».
«Αχ, τέτοια τώρα λέγε μου και έχω και καρδιά!»
«Τι πάθατε εσείς εδώ;» ρωτά μια Πιπεριά.
«Πού να στα λέμε, Πιπεριά!» της λένε αυτοί αντάμα
«αν μάθεις για τον πόνο μας, θα ρίξεις μαύρο κλάμα.
Πρέπει να βρούμε διέξοδο σε κρίση φοβερή:
να καταλήξουμε στο μπωλ ή? στη χωματερή;»
«Κι εμένα με ταλαιπωρούν αυτά τα ερωτήματα.
Να, τώρα αυτό έλεγα στη Φέτα και τα τρίμματα.
Και η Φέτα, μην τη βλέπετε αγέρωχη και μόνη.
Ο φόβος του μουχλιάσματος κι αυτή τη μαραζώνει!»

Και η Φέτα μέσα από το μπωλ άκουσε τ? όνομά της
και μπήκε στη συζήτηση να πει τα βάσανά της.
«Καλά μου ζαρζαβατικά, κι εγώ δεν πάω πίσω,
δεν θέλω από μούχλιασμα τον κόσμο αυτό ν? αφήσω».
Κι έτσι όλοι αποφάσισαν το πρόβλημα να λύσουν
και μια σαλάτα δροσερή μαζί να δημιουργήσουν.
Κι αφού διαλέξαν ένα μπωλ και πλύθηκαν στη βρύση,
απ? το μαχαίρι ζήτησαν φέτες να τα χωρίσει.

Κι όπως το είπαν, έγινε: κόπηκαν για σαλάτα
και βρέθηκαν μέσα στο μπωλ φρέσκα και μυρωδάτα.
Φέτα, Αγγούρι, Πιπεριά, Ντομάτα και Ελίτσες
βρίσκονταν τώρα όλα μαζί κομμένα σε μπουκίτσες.

Καθώς περίμεναν στο μπωλ η ένταση αυξανόταν,
γιατί για τη συνέχεια ένδειξη δεν φαινόταν.
Και ξάφνου τότε η Πιπεριά κάνει την ανακάλυψη:
«Μου φαίνεται πως κάναμε μια ζωτική παράλειψη!
Σαλάτα γίνεται, παιδιά, χωρίς το Κρεμμυδάκι,
χωρίς Αλάτι, Ρίγανη και νόστιμο Λαδάκι;»
«Σαν να ?χεις δίκιο, Πιπεριά», λένε όλοι με οδύνη
«χωρίς τα υλικά που λες σαλάτα πώς να γίνει;»

Κι έτσι αποφασίζουνε απ? το ψυγείο να βγούνε
κι ένα Κρεμμύδι τρυφερό να ψάξουνε να βρούνε.
Και να το! εκεί στεκότανε, δίπλα σε μια πατάτα.
Θαρρείς του ήτανε γραφτό να μπει μες στη σαλάτα!
Αμέσως βγάζει πρόθυμα δυο ? τρία πανωφόρια
και ρίχνεται μέσα στο μπωλ αφήνοντάς τα χώρια.

Και στη συνέχεια μαζί τα ράφια εξερευνούνε
το βάζο με τη Ρίγανη ψάχνοντας για να βρούνε.
Μόλις το βάζο βρήκανε κι ανοίξαν το καπάκι
εκείνη μοσχομύρισε κι έπεσε στο μπωλάκι.
«Αχ! Τι ωραία! Έγινε αυτό που ονειρευόμουν!
Μια τέτοια τύχη γύρευα στο βάζο σαν κλεινόμουν»

Και ύστερα όλοι μαζί φωνάζουν τον Αλάτη:
«κε Αλάτη, κόπιασε για να σου πούμε κάτι!»
«Για να γίνουμε σαλάτα θέλουμε και λίγη αλμύρα.
Χάρισέ μας λίγους κόκκους, ξέρεις πόσους, έχεις πείρα».
Κολακεύτηκε ο Αλάτης και τους έκανε τη χάρη.
Με μια κίνηση της μέσης ρίχνει κόκκους με καμάρι.

Κι έτσι, ευχαριστημένοι, ψάχνουν και τον κο Λάδη,
που στο λαδικό κοιμάται να είν? ξεκούραστος το βράδυ.
Οι Ελιές, καθ? ότι θείες του, έσπευσαν να του πούνε
πώς έχει η κατάσταση και πού αποσκοπούνε.
Τα λόγια τους δεν μάσησαν και του είπαν απευθείας
πως η νόστιμη σαλάτα θέλει Λάδη Μεσσηνίας.
Αυτός φιλοτιμήθηκε και με μεγαλοσύνη
έριξε στη σαλάτα τους Λάδη απ? τη Μεσσήνη.

Και έτσι έγιναν, λοιπόν, πραγματική σαλάτα
κι αγαπημένοι έφυγαν να μοιραστούν στα πιάτα.
Ήταν μια ευτυχής στιγμή που όλοι μαζί βρεθήκαν,
γιατί, όχι μόνο συντροφιά, αλλά και στόχο βρήκαν.
Καθένας μόνος δύσκολα θα τα ?χε καταφέρει,
μονάχος του θα ζάρωνε στ? άγνωστα εκείνα μέρη.
Μαζί, όμως, κατάφεραν και τη φιλία να ζήσουν
κι ένα καινούριο νόημα όλοι ν? ανακαλύψουν.

Τέλος και καλή σας όρεξη!

Δήμητρα Ανδρουλάκη

Όταν το σκουληκάκι κατάλαβε ότι δίπλα του ακριβώς υπήρχε ένα κοτόπουλο, δεν τα έχασε καθόλου, παρά μόνο το κοίταξε και μετά του λέει απαθέστατο:
Σκου. Κάνε σε παρακαλώ παιδί μου λίγο πιο πέρα! Δεν βλέπεις ότι μου κόβεις την θέα;
Κοτόπουλο. Τι κάνω λέει ; Σου κόβω την θέα; Αυτό είναι καταπληκτικό. Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω σκουλήκι να μην με φοβάται.
Σκου. Αυτό συμβαίνει γιατί προφανώς όλες τις άλλες φορές είδες όντως σκουλήκια. Εγώ όμως δεν είμαι σκουλήκι. Είμαι ένα φίδι. Μικρό μεν, θανατηφόρο δε. Κάνε λοιπόν πιο πέρα, γιατί εάν με εκνευρίσεις λίγο περισσότερο, θα μπήξω με την μία τα κοφτερά μου δόντια στο τρυφερό σου κρεατάκι. Το κατάλαβες;
Κοτόπουλο. Καλά ντε μην φωνάζεις. Έτσι και αλλιώς δεν έχω καμιάδιάθεση να σε φάω, ό,τι και να είσαι.
Σκου. Τότε γιατί με πλησίασες; και πάνω από όλα, μπορείς να μου πεις τι κάνεις τέτοια ώρα ξύπνιος; Κανονικά εσύ θα έπρεπε να κοιμάσαι.
Κοτόπουλο. Τι θα πει κανονικά; Ποιος το λέει αυτό το κανονικά; Ποιος λέει τι είναι κανονικό και τι είναι σωστό; Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά που θεωρούμε κανονικά και σωστά είναι λάθος. Υπάρχει σίγουρα κάποιο λάθος.
Σκου. Για συνέχισε. Με ενδιαφέρει η άποψή σου. Και εγώ πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές υπάρχει κάποιο λάθος.
Κοτόπουλο. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όσο και αν σου φανεί παράξενο, με έμαθε να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο ένα σκουλήκι. Για την ακρίβεια ένα σοφό σκουλήκι. Όλες οι κότες μαζευόμασταν γύρο από αυτό και το ακούγαμε να μας λέει μαγευτικές ιστορίες. Πίστευε ότι η μεγαλύτερη αδικία επάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι να είσαι πουλί, να έχεις φτερά, αλλά να μην μπορείς να πετάξεις. Δηλαδή να είσαι κότα. Όμως μας έλεγε συνέχεια, ότι σημασία έχει να βγαίνεις από αυτό που σου είπαν ότι είσαι και να προσπαθείς να γίνεις, αυτό που εσύ θέλεις.
Σκου. Δηλαδή ;
Κοτόπουλο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τρία πουλιά. Έναν αετό, μια καρδερίνα μέσα σε ένα κλουβί και μια κότα. Ποιο από τα τρία μπορεί να πετάξει;
Σκου. O αετός βέβαια.
Κοτόπουλο. Ωραία. Αν όμως ο αετός είναι τεμπέλης και βαριέται να
πετάει ενώ η κότα προσπαθεί συνέχεια και στο τέλος μπορεί να πετάξει τρία τέσσερα μέτρα, ποιος πετάει περισσότερο;
Σκου. H κότα!
Κοτόπουλο. Σωστά. Αν όμως η καρδερίνα δεν θέλει την ασφάλεια και την τροφή που της παρέχει το κλουβί και μια μέρα δραπετεύσει, ποιος θα πετάει περισσότερο;
Σκου. Η καρδερίνα!
Κοτόπουλο. Και αν γίνουν όλα όσα είπαμε πιο πριν και τα τρία πουλιά μπορούν να πετάξουν, ποιανού το πέταγμα θα έχει πιο πολύ αξία;
Σκου. Του αετού;
Κοτόπουλο. Δεν σε ρώτησα ποιος θα πετάει πιο ψηλά και πιο όμορφα. Σε ρώτησα ποιο πέταγμα θα έχει πιο πολύ αξία;
Σκου. Το πέταγμα του πουλιού που προσπάθησε περισσότερο.
Κοτόπουλο. Ακριβώς. Κατάλαβες γιατί σου είπα ότι αυτό το σκουλήκι ήταν σοφό;
Σκου. Αυτό το σκουλήκι είναι ο θείος μου. Που είναι τώρα, ξέρεις;
Κοτόπουλο. Μια φορά που είχαμε μαζευτεί όλες οι κότες γύρο του και τον ακούγαμε μαγεμένες, μπήκε στην μέση ο κόκορας και τον έφαγε. Ο κόκορας που έχουμε είναι κουφός, και δεν είχε ακούσει τίποτα από όλα αυτά τα όμορφα που μας έλεγε ο θείος σου. Αυτό ήταν το πιο τραγικό βράδυ της ζωής μου.
Σκου. Ώστε ο αγαπημένος μου θειούλης είναι νεκρός, είπε το σκουληκάκι στεναχωρημένο.
Κοτόπουλο. Ναι αλλά εμείς οι κότες διοργανώνουμε προς τιμήν του, κάθε τέλος του μήνα διαγωνισμό πετάγματος. Τον προηγούμενο μήνα ο η μαμά μου πέταξε 6 μέτρα και έχει το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ.
Σκου. Το πρώτο ποιος το έχει;
Κοτόπουλο. To παν-κοτετσικό ρεκόρ, το έχει μια κότα από το διπλανό κοτέτσι που πέταξε 22 μέτρα;
Σκου. 22 μέτρα; Αυτό είναι πάρα πολύ.
Κοτόπουλο. Ναι αλλά δεν πιάνεται γιατί ακριβώς από πίσω της βρισκόταν μια αλεπού που την κυνηγούσε να την φάει. Το ρεκόρ για να πιαστεί, πρέπει να γίνει σε επίσημους αγώνες. Εσύ όμως δεν μου είπες, γιατί βρίσκεσαι εδώ;
Σκου. Έψαχνα να βρω τον θειούλη μου και παράλληλα να βρω τι θέλω να είμαι. Το πρώτο το βρήκα. Τώρα πρέπει να ψάξω για το δεύτερο.
Αυτά είπε το σκουληκάκι, χαιρέτησε τον μικρό του φίλο και έφυγε. Σήκωσε το κεφαλάκι του και έριξε μια ματιά στον ουρανό. Τότε παρατήρησε ότι το φεγγάρι έριχνε τις αχτίνες του σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Σκέφτηκε ότι εκεί μπορεί να είναι η φωλιά των ουράνιων σκουληκιών, και χωρίς να το πολύ σκεφτεί, κατευθύνθηκε προς τα κει. Στο σημείο που έπεφταν οι αχτίνες του φεγγαριού υπήρχε όντως μια φωλιά. Όχι όμως σκουληκιών αλλά μια φωλιά νυχτοπεταλούδων. Οι νυχτοπεταλούδες έπαιζαν εκστασιασμένες με το φως του φεγγαριού όταν ξαφνικά είδαν τον περίεργο επισκέπτη και κατέβηκαν να τον καλωσορίσουν.

Νυχτοπεταλούδα. Τι κάνει ένα μικρούλι σκουληκάκι σαν και εσένα τέτοια ώρα έξω από την φωλιά του;
Σκου. Ψάχνω να βρω τα σκουλήκια του ουρανού. Μήπως είστε εσείς;
Νυχτοπεταλούδα. Τα σκουλήκια του ουρανού; Όχι βέβαια. Εμείς είμαστε νυχτοπεταλούδες. Λυπάμαι που θα στο πω αλλά δεν υπάρχουν σκουλήκια του ουρανού. Ούτε σκουλήκια που πετάνε. Βέβαια υπάρχουν οι πεταλούδες της ημέρας, οι οποίες πριν γίνουν πεταλούδες ήταν κάποτε κάμπιες. Και οι κάμπιες είναι ένα είδος σκουληκιού.
Σκου. Τότε ίσως και εγώ να είμαι μια κάμπια. Αλλά να μην έχω γίνει πεταλούδα γιατί μένω συνέχεια μέσα στο χώμα. Τώρα που βγήκα έξω ίσως να γίνω και εγώ πεταλούδα και να πετάξω.
Νυχτοπεταλούδα. Δυστυχώς μικρέ μου φίλε δεν παίζεται έτσι αυτό το παιχνίδι. Είσαι ένα σκουλήκι του εδάφους. Δεν θα γίνεις ποτέ σου πεταλούδα και δεν θα καταφέρεις ποτέ σου να πετάξεις.
Ο Σκου κατέβασε αργά αργά το κεφαλάκι του και αποφάσισε να γυρίσει στην φωλιά του. Οι νυχτοπεταλούδες όμως τον λυπήθηκαν και του πρότειναν να ανέβει επάνω στην πλάτη τους και να τον κάνουν μια πτήση. Το σκουληκάκι δέχτηκε με χαρά αυτή την πρόταση και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόταν ψηλά στον ουρανό, γαντζωμένος επάνω στην πλάτη μια νυχτοπεταλούδας. Η πτήση κράτησε περίπου δέκα λεπτά. Δέκα ονειρεμένα λεπτά. Δέκα λεπτά που ακόμα και ο μεγαλύτερος ποιητής ή ο καλύτερος ζωγράφος του κόσμου θα ήταν αδύνατο να μας περιγράψουν όλα αυτά τα συναισθήματα που ένιωσε το σκουληκάκι. Όμως η πτήση κάποια στιγμή τελείωσε όπως όλα τα ωραία πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Μετά όμως το ξανά σκέφτηκε και κατάληξε ότι και εκεί υπάρχει κάποιο λάθος. Όλα τα ωραία δεν τελειώνουν ποτέ. Τα αγαπάμε τόσο πολύ και τα νανουρίζουμε γλυκά γλυκά στα βάθη της ψυχής μας. Και αυτά, κλείνουν τα μάτια τους και κοιμούνται ήσυχα ήσυχα, μέχρι να έρθουν κάποτε πάλι τα συναισθήματά μας σαν παιδάκια, να τα ξυπνήσουν και να ξανά παίξουν μαζί. Όχι! Τα ωραία δεν τελειώνουν ποτέ. Τα άσχημα πράγματα τελειώνουν, και καλά κάνουν. Αυτά σκεφτόταν ο μικρός Σκου και χαρούμενος χαιρέτησε τις νυχτοπεταλούδες. Τότε όμως παρατήρησε ότι οι περισσότερες νυχτοπεταλούδες είχαν κολλήσει επάνω στα σκουρόχρωμα φτερά τους πολύχρωμα πέταλα από λουλούδια. Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση και τις ρώτησε γιατί το έκαναν αυτό. Και αυτές του απάντησαν.

Νυχτοπεταλούδα. Λίγο πριν έρθεις είχαμε διαγωνισμό καλλιστείων. Κάθε τέλος του μήνα μαζεύουμε τα πιο πολύχρωμα πέταλα από τα λουλούδια και τα φοράμε. Γιατί δηλαδή οι πεταλούδες της ημέρας να έχουν τόσο πολύχρωμα φτερά και εμείς να μην έχουμε. Αυτό είναι αδικία. Στο κάτω κάτω της γραφής, εμείς είμαστε αληθινές πεταλούδες. Αυτές ήταν πρώτα σκουλήκια και μετά έγιναν πεταλούδες.

Ο Σκου τότε κατάλαβε ότι από όλα τα πλάσματα που γνώρισε μόνο τα σκουλήκια ήταν χαρούμενα με αυτό που είναι. Έτσι έπρεπε να κάνει και αυτό. Ήταν σκουλήκι, και ήταν τιμή του που γεννήθηκε σκουλήκι. Τώρα μπορούσε επιτέλους να πει κάτι τέτοιο με ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ. Ήταν περήφανο που ήταν σκουλήκι και δεν έβρισκε κανένα λάθος σε αυτήν την πρόταση. Όταν θα γύριζε στην τρύπα του, θα μάζευε τους φίλους του και θα τους εξιστορούσε όλα όσα έμαθε από αυτό το ταξίδι. Θα τους έλεγε για εκείνο το σκουλήκι που γνώρισε, που επειδή είχε μεγαλώσει πολύ, νόμιζε ότι είναι φίδι και ότι μπορεί να σκοτώνει όποιον δαγκώνει. Θα τους έλεγε ακόμα ότι όλες οι κότες δεν είναι κακές, αλλά όλοι οι κόκορες είναι επικίνδυνοι. Ιδιαίτερα αυτοί που είναι κουφοί. Και τέλος, θα τους υπενθύμιζε ότι, ασχέτως τι μπορεί να λένε και να πιστεύουν οι άλλοι, ένα μικρό σκουλήκι μπορεί να καταφέρει πολύ μεγάλα πράγματα. Ακόμα και να πετάξει.

ΤΕΛΟΣ

Ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά του ένα φίδι. Το σκουληκάκι στην αρχή σάστισε, μια που πρώτη φορά έβλεπε κάτι τέτοιο. Αμέσως όμως μάζεψε όλο του το κουράγιο και αποφάσισε να μίλησε στο φίδι.
Σκου. Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω τόσο μεγάλο σκουλήκι. Η μαμά, μου λέει να τρώω όλο μου το φαγητό για να μεγαλώσω, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι εμείς τα σκουλήκια μπορούμε να γίνουμε τόσο μεγάλα.
Φίδι. Χαχαχα. Είσαι πολύ αστείος νεαρέ. Μπράβο με έκανες και γέλασα. Ακου σκουλήκι. Πως το σκέφτηκες αυτό; εγώ μικρέ μου φίλε είμαι ένα φίδι.
Σκου. Φίδι; Τι φίδι; Εσύ είσαι ένα σκουλήκι. Ίσως όμως, εσείς τα πολύ μεγάλα σκουλήκια να λέγεστε φίδια.
Φίδι. Όχι αγόρι μου. Τα έχεις μπερδέψει μου φαίνεται λιγάκι. Άλλο το σκουλήκι και άλλο το φίδι.
Σκου. Μα γιατί; Δεν μπορεί. Κάπου έχει γίνει λάθος. Αφού είμαστε ίδια. Μόνο που εσύ είσαι μεγαλύτερος.
Φίδι. Πουθενά δεν έχει γίνει λάθος. Απλά, εσύ είσαι ένα σκουλήκι και εγώ είμαι ένα φίδι. Δεν έχουμε τίποτα κοινό μεταξύ μας.
Σκου. Μα δεν μπορεί. Σίγουρα κάνεις κάποιο λάθος. Περπατάς όπως οι κότες;
Φίδι. Όχι βέβαια!
Σκου. Δεν έχεις πόδια. Για να μετακινηθείς πρέπει να συρθείς. Σωστά;
Φίδι. Σωστά.
Σκου. Το ίδιο και εγώ. Να λοιπόν το πρώτο κοινό στοιχείο. Η φωλιά σου είναι κάτω από την γη;
Φίδι. Ναι αλλά?
Σκου. Και εμένα το ίδιο. Να και το δεύτερο κοινό στοιχείο. Φοβάσαι μην σε φάνε τα πουλιά;
Φίδι. Και βέβαια φοβάμαι. Γι αυτό προτιμώ να βγαίνω το βράδυ που τα πιο πολλά πουλιά κοιμούνται.
Σκου. Το ίδιο και εγώ. Να και το τρίτο. Είδες που μοιάζουμε σε όλα;
Φίδι. Ναι αλλά εσύ μπορείς αν δαγκώσεις κάποιον και να τον σκοτώσεις με το δηλητήριό σου;
Σκου. Δεν ξέρω. Δεν έχω δαγκώσει ποτέ μου κανέναν. Αλλά εάν μπορείς εσύ τότε θα μπορώ και εγώ. Οπότε αν συναντήσω καμιά κότα θα την δαγκώσω αμέσως.
Φίδι. Με τέτοιο τρόπο σκέψης, δεν σε βλέπω να πηγαίνεις και πολύ μακριά. Όσο για το αν μοιάζουμε, πρέπει επίσης να σου πω, ότι εγώ δεν ζω όλη μου την ζωή κάτω από την γη.
Σκου. Α!!! τώρα το κατάλαβα. Είσαι από αυτά τα σκουλήκια που ζεις στον ουρανό. Γι αυτό είσαι και τόσο μεγάλο. Γι αυτό και νομίζεις πως σε λένε φίδι. Ίσως εκεί τα σκουλήκια να λέγονται φίδια.
Φίδι. Δεν ΝΟΜΙΖΩ πως με λένε φίδι?. ΞΕΡΩ ότι με λένε φίδι, είπε το φίδι φανερά εκνευρισμένο.
Σκου. Από πού το ξέρεις;
Φίδι. Από τους γονείς μου, που το έμαθαν από τους δικούς τους γονείς, που με την σειρά τους το έμαθαν από τους δικούς τους γονείς και πάει λέγοντας.
Σκου. Και αν ο προ προπάππους σου, είχε πει ψέματα στα παιδιά του, εσύ πως θα το ήξερες; Μπορεί να έκανε λάθος. Εξάλλου τι κακό υπάρχει στο να είσαι σκουλήκι;
Φίδι. Αχ τα νεύρα μου. Δεν αντέχω … Θα στο πω μια τελευταία φορά και εύχομαι να το καταλάβεις. Εγώ είμαι φίδι, Φ.Ι.Δ.Ι. Και εσύ είσαι ένα σκουλήκι. Και εγώ όταν ήμουνα μικρός ήθελα να γίνω ελάφι και να μπορώ να τρέχω, αντί να σέρνομαι σαν φίδι. Όμως σε αυτή την ζωή, είσαι αυτό που γεννιέσαι. Εγώ είμαι ένα φίδι και εσύ ένα σκουλήκι.
Σκου. Είσαι σίγουρος;
Φίδι. Απόλυτα σίγουρος.
Σκου. Τότε μπορεί να έχεις δίκιο. Μπορεί να είσαι πραγματικά ένα φίδι. Εγώ όμως μπορεί και να μην είμαι σκουλήκι, αλλά ένα είδος μικρόσωμου φιδιού. Εξάλλου εσύ μεγάλωσες και αποφάσισες τι θα γίνεις. Ενώ εγώ είμαι μικρός ακόμα και μπορώ να γίνω ό,τι θέλω. Θα δοκιμάσω διάφορα πράγματα και μετά θα αποφασίσω τι θέλω να είμαι.
Φίδι. Ε αυτό ήταν. Δεν τρώγεσαι με τίποτα.
Σκου. Νομίζω ότι οι κότες, έχουν διαφορετική άποψη πάνω σε αυτό.
Φίδι. Εγώ φεύγω τώρα. Επειδή όμως ανέφερες τις κότες, θα σου δώσω μια συμβουλή. Εάν δεις μπροστά σου καμιά κότα, μην προσπαθήσεις να την δαγκώσεις. Απλά φύγε.
Σκου. Σε ευχαριστώ για την συμβουλή, αλλά δεν έχω σκοπό να δαγκώσω κανέναν. Δεν θέλω να σκοτώσω κάποιον και μετά να το έχω βάρος στην συνείδησή μου.
Το φίδι κούνησε απογοητευμένο το κεφάλι του και χάθηκε μέσα στην νύχτα ενώ το καημένο το σκουληκάκι, έμεινε πάλι μόνο του να κοιτάει τον ουρανό, ψάχνοντας να βρει κάποιο τρόπο για να φτάσει εκεί ψηλά. Τόσο πολύ είχε χαθεί μέσα στις σκέψεις του, που δεν πρόσεξε το μικρό κοτόπουλο που είχε σταθεί ακριβώς δίπλα του και το κοιτούσε επίμονα.

Ο Σκου το ιπτάμενο σκουληκάκι.

Σκου. Μαμά να σε ρωτήσω κάτι ;

Μαμά. Τι είναι πάλι αγοράκι μου ;

Σκου. Να, θέλω να μου πεις γιατί ζούμε πάντα μέσα στην γη ;

Μαμά Τι είδους ερώτηση είναι πάλι αυτή ; αχ θα με τρελάνει αυτό το παιδί. Γιατί θεέ μου δεν μου έδωσες και εμένα ένα σκουληκάκι σαν όλα τα αλλά, που παίζουν γελάνε και ευχαριστιούνται την ζωή.

Σκου. Και εγώ παίζω γελάω και ευχαριστιέμαι την ζωή.

Μαμά. Ναι αλλά εσύ τα κανείς όλα αυτά για να ανακαλύψεις που έχει γίνει το ΛΑΘΟΣ.

Σκου. Ποιο λάθος ;

Μαμά. Ποιο λάθος ; Νομίζεις ότι δεν σε έχω καταλάβει ; Γιατί με ρώτησες γιατί ζούμε μέσα στην γη ;

Σκου. Γιατί πολύ απλά , ίσως αν ζούσαμε κάπου αλλού να ήταν καλύτερα.

Μαμά. Σαν που δηλαδή ;

Σκου. Σαν?στον αέρα για παράδειγμα.

Μαμά. Αέρα και μάλιστα άφθονο, έχει μέσα το κεφάλι σου. Λες τόσα εκατομμύρια σκουλήκια που ζούμε μέσα στην γη να μην ξέρουμε και να ξέρεις μόνο εσύ;

Σκου. Μπορεί όμως να έχει γίνει κάποιο λάθος.

Μαμά. Είδες που στο είπα ότι ψάχνεις να βρεις παντού λάθη. Εσένα θα σου φαινότανε δηλαδή πιο φυσικό, να ζούσαν οι κότες μέσα στο χώμα, και όποτε τολμούσαν να βγάλουν το κεφάλι τους έξω να τις τρώγαμε εμείς .

Σκου. Λέω απλά ότι θα μου φαινόταν πιο φυσικό να δοκιμάζαμε και αλλά μέρη και να αποφασίζαμε εμείς που θέλουμε τελικά να ζήσουμε.

Μαμά. Λοιπόν θα απαντήσω στην ερώτηση σου για να τελειώνουμε. Άκου λοιπόν για να μην ξανά ρωτήσεις. Ζούμε μέσα στην γη γιατί ο Θεός θέλησε από όλα τα ζώα του κόσμου να τιμήσει εμάς τα σκουλήκια περισσότερο και μας επέτρεψε να ζούμε μέσα στην γη. Στην γη που γεννάει τα πάντα. Στην γη που είναι η αρχή και το τέλος όλων.

Σκου. Ναι αλλά ο θειος μου ο Σίμος, μου είχε πει ότι επάνω από την γη υπάρχει κάτι εξίσου πανέμορφο, που ονομάζεται ουρανός. Και ότι αυτός ο ουρανός έχει μέσα του κάτι πέτρες που λάμπουν και τις λένε αστέρια. Και ότι η πιο λαμπερή από όλες, είναι μια πέτρα που την μέρα είναι χρυσή και την λένε ήλιο και το βράδυ ασημένια και την λένε φεγγάρι.

Μαμά. Τέτοιες κουταμάρες έλεγε ο θειος σου και τον έφαγαν οι κότες. Αν λοιπόν θέλεις να μάθεις τόσο πολύ για τον επάνω κόσμο, θα σου πω εγώ πως είναι. Ο επάνω κόσμος είναι γεμάτος από δυο είδη άγριων ζώων. Τις κότες και τους ανθρώπους. Οι κότες μας τρώνε γιατί χρειάζονται το μυαλό μας – μια που αυτές δεν έχουν καθόλου μα καθόλου – και οι δε άνθρωποι, μας μισούν γιατί αυτοί δεν μπορούν να ζήσουν κάτω από την γη όπως μόνο εμείς μπορούμε. Γι αυτό και όταν μαλώνουν όπως εσύ με την αδερφή σου – για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας ? χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως το θα σε λιώσω σαν σκουλήκι, είσαι σιχαμένος και γλοιώδης σαν σκουλήκι και αλλά τέτοια. Κατάλαβες ;

Σκου. Ναι αλλά ο θειος έλεγε ότι?

Μαμά. Ο θείος και ο θείος. Φτάνει πια. Με ζάλισες. Ηλίαση θα πάθω με εσένα που έμπλεξα.

Σκου. Να ! Ορίστε ! Το είπες και μόνη σου! Ηλίαση ! Η λέξη ηλίαση προέρχεται από τον ήλιο, έτσι δεν είναι ;

Μαμά. Ε μια και είσαι τόσο καλός στην γραμματική και η λέξη ηλίαση προέρχεται από τον ήλιο, για πες μου Κύριε Φωστήρα, η λέξη ξύλο από που προέρχεται;

Σκου. Ε? η λέξη ξύλο προέρχεται ? πάλι από τον ήλιο μόνο που βάζεις και ένα Ξι μπροστά.

Μαμά. Η λέξη ξύλο προέρχεται από το χέρι μου και για να μην μάθεις και που καταλήγει, φύγε τώρα αμέσως από μπροστά μου και πήγαινε στην τρύπα σου να διαβάσεις. Συνεννοηθήκαμε;

Σκου. Συνεννοηθήκαμε αλλά να ξέρεις ότι έτσι γίνεται αυτό που λένε χάσμα γενεών.

Μαμά. Τι μουρμουράς πάλι;

Σκου. Τίποτα καλέ! Λέω ότι σε έκανα έξω φρενών. Πάω να διαβάσω. Μια τρυπούλα είχα μόνο που μπορούσα να κάθομαι με την ησυχία μου χωρίς να με ενοχλεί κανείς, και εμφανίστηκες εσύ. Η αδερφή μου. Δεν είναι άδικο ;

Αδερφή. Άδικο είναι για εμένα που από όλα τα σκουλήκια του κόσμου μου έτυχε να έχω αδερφό μου εσένα. Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως να μην είσαι πραγματικός μου αδερφός;

Σκου. Και βέβαια το έχω σκεφτεί χιλιάδες φορές και έχω καταλήξει ότι και σε αυτή την περίπτωση έχει γίνει ένα τραγικό λάθος.

Αδερφή. Το τραγικό λάθος είναι της μαμάς που δεν σε χάρισε στις κότες όταν γεννήθηκες. ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ!!!

Σκου. ΚΟΤΑ !!!

Αδερφή. ΣΠΑΣΙΚΛΑ!!!

Σκου. ΑΝΘΡΩΠΕ!!!

Αδερφή. Μαμά !!! με είπε άνθρωπο.

Μαμά. Ξαπλώστε και οι δυο να κοιμηθείτε και μην ξανά ακούσω τέτοιες βρισιές ξανά μέσα στην τρυπά μας.

Σκου. Λοιπόν ακου μια ωραία ιδέα που έχω να σου προτείνω.

Αδερφή. Τι ιδέα;

Σκου. Μίλα πιο σιγά μην μας ακούσει η μαμά και άκου τι θα σου πω. Πως θα σου φαινότανε να είχες την τρυπούλα μας μόνο δικιά σου;

Αδερφή. Σαν θαύμα.

Σκου. Ωραία. Αυτό το θαύμα μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Σήμερα το βράδυ θα φύγω από την τρυπά μας και θα ανέβω επάνω από την γη για να δω τον ουρανό και ?

Αδερφή. Θα το πω στην μαμά.

Σκου. Άμα το πεις στην μαμά θα μείνω εδώ και θα σε εκνευρίζω και θα σε κάνω ρεζίλι στους φίλους σου με τις ιδέες μου.

Αδερφή. Δεν με νοιάζει. Μην ακούς τι σου έλεγα πριν. Δεν θέλω να φύγεις. Είσαι ο αδερφούλης μου και σε αγαπάω. Άμα ανέβεις επάνω μπορεί να σε φάει καμία κότα.

Σκου. Οι κότες το βράδυ κοιμούνται.

Αδερφή. Και άμα έχει καμία αϋπνίες τι γίνεται ;

Σκου. Οι κότες δεν έχουν αϋπνίες. Όμως αλήθεια αν με αγαπάς αληθινά, πρέπει να με αφήσεις να φύγω. Πρέπει να δω πως είναι εκεί επάνω. Αλλιώς θα είμαι πάντα δυστυχισμένος. Μπορεί εδώ να είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου όμως για να το μάθω πρέπει να δω πρώτα όλα τα αλλά μέρη. Κατάλαβες ;

Αδερφή. Θα γυρίσεις όμως, έτσι ; Και πρόσεξε τις κότες.

Σκου. Θα γυρίσω. Γεια σου τώρα και όπως είπαμε. Τσιμουδιά στην μαμά.

Το μικρός Σκου ξεκίνησε λοιπόν το ταξίδι του. Τελικά ο δρόμος που οδηγούσε στην επιφάνια της γης, σε αντίθεση με όσα του είχαν πει, ήταν ανοιχτός και χωρίς τέρατα. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, βρέθηκε στην επιφάνια της γης. Από την είσοδο της τρύπας φαινόταν πεντακάθαρα ο έναστρος ουρανός. Ο Σκου έμεινε πολύ ώρα με κομμένη την ανάσα, να βλέπει αυτό το υπέροχο θέαμα. Όλα ήταν ακριβώς όπως του τα είχε πει ο θείος του. Ο ουρανός ήταν ακριβώς όπως η γη. Μόνο που το χρώμα του αντί για καφέ ήταν γαλάζιο. Και μέσα του είχε και αυτός πέτρες, που όμως αυτές οι πέτρες έλαμπαν. Ήταν τόσο όμορφα που το σκουληκάκι είχε σαστίσει. Σκεφτόταν τα άλλα σκουλήκια, αυτά που θα ζούσαν μέσα στον ουρανό. Θα πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένα. Και εκείνα τα μικρά κατάλευκα αφράτα πράγματα που ο θείος, του είχε πει ότι λέγονται σύννεφα, θα πρέπει να ήταν τα σπιτάκια τους. Αχ τι όμορφα που θα ήταν να κοιμάσαι σε τέτοια κρεβάτια. Να ξαπλώνεις, να χάνεσαι μέσα τους και αντί για φως να έχεις αυτές τις υπέροχες πέτρες που λέγονται αστεράκια. Ο Σκου εκείνη την στιγμή πήρε την απόφαση της ζωής του. Θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να φτάσει στον ουρανό και να δει πως είναι τα σκουληκάκια που ζουν εκεί. Βγήκε λοιπόν από την τρύπα του και άρχισε να περιπλανιέται, ψάχνοντας να βρει την τρύπα που θα οδηγούσε στα βάθη του ουρανού. Ξαφνικά……..