8. Εκεί εκεί…τέλεια Χαλκιδική! Τυχαίο; Δε νομίζω! (Κωδικός SMS: EM8)

Θα ξεκινήσω με μια εξομολόγηση και ας με στραβοκοιτάξουν οι …βόρειες.

Στη Χαλκιδική δεν είχαμε πάει ποτέ και δεν ήταν από τους τοπ προορισμούς στη λίστα των προτεραιοτήτων μου. Ήμουν η πλέον φανατική του δόγματος «οτιδήποτε εκτός Κυκλάδων δεν είναι διακοπές»…

Όλα αυτά όμως τα trendy και μποέμικα, τα σάρωσε ο οδοστρωτήρας Κωνσταντίνα! Από τη μια μέρα στην άλλη πέρασαν στη λήθη, έγιναν «π.Κ.»(προ Κωνσταντίνας). Πώς λέμε.. «ah this, last year»! Έτσι πέρυσι, μας κέρδισε η Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική, όπου πας οδικώς. Μέσα μου ονειρευόμουν το Μαγγανάρι, το Κάτεργο, το Πορί και άλλα μακρινά και εξωτικά…Όλα αυτά μέχρι που φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη και ήδη η ψυχολογία άλλαξε αμέσως. Και μόλις πατήσαμε το ωραίο μας πόδι… στο δεύτερο πόδι, βρεθήκαμε ξαφνικά στην Καραϊβική! Ναι, λοιπόν το παραδέχομαι. Αυτό το γαλάζιο χρώμα της θάλασσας, που σε στέλνει συνειρμικά κατευθείαν στη Γαλλική Πολυνησία, νομίζω δεν το έχω ξαναδεί πουθενά αλλού…

Και σε όλα αυτά, η μικρή πρωταγωνίστρια των διακοπών, η μαντάμ Κωνσταντίνα, ετών 2 και μηνών 8, πιστεύω πως πέρασε ζάχαρη. Με το που βρεθήκαμε στο δωμάτιό μας, μας  δήλωσε ενθουσιασμένη ότι αυτό ήταν το ωραιότερο μέρος που είχε πάει. Το ξενοδοχείο όντως ήταν γεμάτο παιδάκια και οικογένειες, τις οποίες έκτοτε βλέπαμε μόνο στο πρωινό, γιατί το χαλαρωτικό οχταήμερο που είχαμε σχεδιάσει μετατράπηκε σε project «δεν θα φύγω από τη Σιθωνία αν δεν δω και το τελευταίο χωριουδάκι». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο Θέμης με φωνάζει … «Παυσανία»… Το μικρό φωτορεπορτάζ που ακολουθεί αποδεικνύει του λόγου το αληθές, καθώς και το γεγονός ότι ένα παιδί προσαρμόζεται μια χαρά στις συνήθειες των γονιών και τις απολαμβάνει κιόλας.

Πλίτσι πλίτσι …στο Καλαμίτσι..

Το βάζω πρώτο γιατί ήταν η αποκάλυψη των διακοπών. Ο ορισμός της τροπικής παραλίας, όλο τον χειμώνα στόλιζε το desktop στον υπολογιστή της δουλειάς, στο κινητό, παντού…Η Κωνσταντίνα, ως άλλη μοιραία Καρέζη στο «Τζένη Τζένη», βρέθηκε στο φυσικό της περιβάλλον. Αραχτή στην ξαπλώστρα με τον μπαμπά και τη μαμά να απολαμβάνει baby cocktail χυμό πορτοκάλι στο τρομερό beach bar με μουσική υπόκρουση Bob Marley, ακόμη πιο αραχτή στην αιώρα όπου ξεχνούσες ποιος ήσουν από τη χαλάρωση, τυλιγμένη σαν οπτασία στο παρεό της μαμάς να κάνει πασαρέλα στην παραλία, στην τρελλή χαρά με τα παιδάκια που γνωρίσαμε (κι εμείς το ίδιο γιατί κάναμε και φίλους Θεσσαλονικιούς).  Ήταν στο στοιχείο της τι να λέμε τώρα…Οι φωτογραφίες δεν αφήνουν καμία αμφιβολία.  Στο Καλαμίτσι περνούσαμε τέλεια!

Η Κρουαζιέρα… του Τρόμου

Υπήρχε περίπτωση να βρεθούμε στη βόρεια Ελλάδα και να μη δούμε έστω από μακριά το Άγιο Όρος; Ποτέ των ποτών. Ξεκινήσαμε λοιπόν για την περίφημη κρουαζιέρα, επιλέγοντας φυσικά το πειρατικό πλοίο υπερπαραγωγή, τίγκα στους τουρίστες, με φολκλόρ πρόγραμμα greek dances, με έναν τύπο -animateur να τον πω- μεγάλη μορφή, που μεταλλασσόταν από πειρατή σε χορευτή παραδοσιακών χορών ή φωτογράφο, με την ταχύτητα του φωτός… Το αποκορύφωμα της ημέρας ήταν όταν ήρθε ο αθεόφοβος με το σπαθί του και έκανε πως πειράζει την κούκλα της Κωνσταντίνας. Από τότε οι στιγμές της ξενοιασιάς τελείωσαν γι’ αυτήν, είδαμε και πάθαμε να την ηρεμήσουμε από το κλάμα την καημένη και με το δίκιο της. Ένα χρόνο μετά ακόμη τον θυμάται! H φωτογραφία που βλέπετε είναι ευτυχώς πριν το ατυχές συμβάν. Το τοπίο παρόλα αυτά συγκλονιστικό, τυχεροί, πολύ τυχεροί οι άντρες που μπορούνε να επισκεφτούν τα μοναστήρια.

Διακοπές χωρίς αρχαιότητες …είναι σαν φαγητό χωρίς αλάτι!

Είναι δυνατόν όταν έχεις μαμά και σύζυγο αρχαιολόγο, οι διακοπές σου να μην έχουν μια μυρωδιά έστω από αρχαιότητα και πολιτιστική περιήγηση; Ρητορικό το ερώτημα, οπότε προχωράμε στο παρασύνθημα. Μία μέρα αφιερώθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου κάθε γωνιά επιβεβαιώνει το γνωστό άσμα για την ομορφιά της. Πρώτη στάση το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού όπου σπάσαμε φυσικά ένα ποτήρι στο ντιζαϊνάτο καφέ του, επόμενη το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εκεί διαβάσαμε όλα τα κείμενα με προσοχή, όλες τις λεζάντες και δείξαμε ιδιαίτερο ζήλο για τα γλυπτά της ρωμαϊκής εποχής! Από μικρή στα βάσανα…Η βόλτα που ακολούθησε στον Λευκό Πύργο ήταν αξέχαστη, εξ ου και οι ατελείωτες φωτογραφίες που βγάλαμε εκεί. Το καλύτερό μας όμως ήταν οι Βασιλικοί Τάφοι της Βεργίνας, όπου σύμφωνα με την …κωνσταντίνεια εκδοχή «οι κακοί κλείδωσαν την πριγκηποπούλα πίσω από τη μαρμάρινη πόρτα και μια μέρα θα έρθει ο πρίγκηπας να την ξεκλειδώσει και να την παντρευτεί!».

Αντί επιλόγου…

Η Χαλκιδική πέρασε με το σπαθί της στους τοπ προορισμούς για διακοπές. Σίγουρα θα ξανάρθουμε!