admin72

“Ποιος τελικά περνάει περίοδο προσαρμογής στο νέο σχολικό περιβάλλον; Οι γονείς ή τα παιδιά;” της παιδαγωγού Έφης Πολυχρονάκη

Σαν παιδαγωγός και ιδιοκτήτρια της Μαγεμένης Πυξίδας, ενός χώρου δημιουργικής έκφρασης και απασχόλησης για παιδιά και όχι μόνο στο κέντρο του Πειραιά ,και με πολυετή πλέον εμπειρία στο χώρο της εκπαίδευσης, μπορώ να απαντήσω στο παραπάνω ερώτημα ,πως τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά, περνάνε στον ίδιο βαθμό τις περισσότερες φορές την δυσκολία να προσαρμοστούν στις συνθήκες που προκύπτουν από την πρώτη σχολική επαφή.

Τα παιδιά από την δική τους πλευρά βιώνουν το φυσιολογικό συναίσθημα του αποχωρισμού και της αβεβαιότητας, μακριά από την τρυφερή και προστατευτική σκέπη της μαμάς και του μπαμπά, που τόσο καιρό απολάμβαναν. Και οι γονείς βιώνουν αντίστοιχα το ίδιο συναίσθημα από την δική τους οπτική, μη θέλοντας να πιστέψουν ή να αποδεχθούν ότι το μωρό τους μεγάλωσε και μπορεί να μείνει σε ένα χώρο χωρίς την δική τους επίβλεψη και παρουσία. Μπορεί να ακούγεται εγωιστική αυτή η σκέψη, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν έρθει γονείς να με ρωτήσουν :
Μα πώς είναι δυνατόν κυρία Έφη το παιδί μου να περνάει καλά χωρίς εμένα;/
ή πώς είναι δυνατόν το παιδί μου να τρέχει χαρούμενα στο σχολείο χωρίς να με αποχαιρετήσει;/
μήπως δεν είμαι καλή μανούλα ; / μήπως δεν με αγαπάει πια ;/ μήπως με αυτό τον τρόπο μου στέλνει ένα μήνυμα..με εκδικείται που το αφήνω στο σχολείο και εγώ πηγαίνω στη δουλειά μου; / έχω τύψεις…. και άλλα πολλά ερωτήματα και άλλες πολλές ανησυχίες που ταλανίζουν άδικα τους γονείς.

Το παιδί κατά την γνώμη μου, το μόνο που χρειάζεται για να προσαρμοστεί ομαλά στο σχολικό περιβάλλον είναι την συναισθηματική επιβεβαίωση και κάλυψη από τους γονείς του πως τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζωή του, όσον αφορά την αγάπη, τη σταθερότητα, την ασφάλεια και τη προστασία που μέχρι τώρα έπαιρνε, από τους ίδιους και το ευρύτερο οικογενειακό του περιβάλλον.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΝ ΤΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ;
Υπάρχουν γονείς που ασυναίσθητα, δεν θέλουν να αποδεχθούν μέσα τους την κατάσταση, ότι το παιδί τους μεγαλώνει και ότι πρέπει κάποια στιγμή να απογαλακτιστεί και να ανεξαρτητοποιηθεί σαν προσωπικότητα ενταγμένο στα πλαίσια μιας ευρύτερης κοινωνικής ομάδας όπως είναι το σχολείο, που έχει μόνο αναρίθμητα καλά να του προσφέρει σε σχέση με την υγιή ανάπτυξη του, τόσο κοινωνικά, όσο μαθησιακά ,συναισθηματικά και γνωστικά. Υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν γονείς που σε κοιτούν το πρώτο διάστημα της σχολικής περιόδου μες τα μάτια για να τους επιβεβαιώσεις τις δικές τους προσωπικές ανασφάλειες. Αυτοί οι γονείς χωρίς να το θέλουν εγκλωβίζουν τα παιδιά τους στα δικά τους προσωπικά άγχη και επιμηκύνουν την διάρκεια προσαρμογής.
Υπάρχουν επίσης γονείς που λόγω αντικειμενικών δυσκολιών,{επιστροφής στη δουλειά μετά τον τοκετό, ανεργίας, αυξημένου εργασιακού ωραρίου κ.α} ,αναγκάζονται να αφήσουν τα παιδιά τους στο σχολείο για πολλές ώρες, χωρίς οι ίδιοι στη πραγματικότητα να το επιθυμούν. Τέτοιου τύπου ανασφάλειες μπορούν να επηρεάσουν συναισθηματικά τα παιδιά παρατείνοντας την περίοδο προσαρμογής. Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι επειδή εργάζονται πολλές ώρες δεν σημαίνει ότι είναι ανεπαρκείς γονείς, και ότι δεν αγαπάνε το παιδί τους. Το σχολείο άλλωστε δεν είναι ταλαιπωρία, είναι ευχαρίστηση, είναι χώρος παιχνιδιού, χώρος διασκέδασης και δημιουργικής μάθησης.
Είναι πολλές οι φορές που χωρίς να το καταλαβαίνουμε δυσκολεύουμε την προσαρμογή του παιδιού μας , με λανθασμένες τακτικές προσέγγισης. Συνήθως τον πρώτο καιρό, από την αγωνία μας να μάθουμε για το πώς πέρασε το μικρό μας στο σχολείο , το βομβαρδίζουμε με μια σειρά από ερωτήσεις ,καθρεφτίζοντας πάνω του τις δικές μας αγωνίες.
-Έκλαιγες πάλι σήμερα;
- Δεν πέρασες καλά στο σχολείο;
-Μήπως κάποιος σε στενοχώρησε;
-Μήπως σε μάλωσε η δασκάλα;
-Που σου αρέσει πιο πολύ στο σπίτι η στο σχολείο;
Από τέτοιου είδους ερωτήσεις, που ναι μεν δείχνουν το αμείωτο ενδιαφέρον μας να μάθουμε για το πώς πέρασε το μικρό μας στο σχολείο, αλλά που ασυναίσθητα έχουν μπροστά αρνητικό πρόσημο, το σίγουρο είναι πώς θα πάρουμε αρνητικές απαντήσεις κάνοντας έτσι πιο δύσκολη την προσαρμογή του παιδιού μας , που το πρώτο καιρό δοκιμάζει τις αντοχές μας με απώτερο σκοπό να μην πάει σχολείο.
Τα κύρια συμπτώματα που συνήθως εμφανίζονται :
• Να μην κοιμούνται καλά τα βράδια
• Να βλέπουν ανήσυχα όνειρα
• Να μην αφήνουν λεπτό τους γονείς τους από το οπτικό τους πεδίο
• Να κλαίνε χωρίς λόγο
• Να πονάει η κοιλίτσα τους το πρωί που θα πάνε σχολείο
• Να κάνουν εμετό
• Να έχουν βραδινή ενούρηση και άλλα τέτοια σημάδια που παρουσιάζονται, συνήθως τις πρώτες μέρες που πηγαίνουν στο σχολείο ή μετά από μεγάλη παραμονή στο σπίτι. (Χριστούγεννα, Πάσχα, ασθένεια ή μετά τον ερχομό ενός νέου μέλους στην οικογένεια).
Αν λοιπόν επιβεβαιώσουμε πως όλα αυτά δεν προκύπτουν από κάποιο πρόβλημα υγείας, τότε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το παιδί για κάποιο λόγο μας δοκιμάζει, για κάποιο λόγο εισπράττει λανθασμένα μηνύματα είτε από τους γονείς, είτε από μας τους παιδαγωγούς.
Αν αποφεύγουμε τις πολλές συζητήσεις και τις ερωτήσεις το πρώτο διάστημα σε σχέση με το σχολείο, αφήνοντας το παιδί από μόνο του κάποια στιγμή να μας μιλήσει γι΄αυτό , αν αλλάξουμε στάση και αναδείξουμε τα θετικά στοιχεία του σχολείου, αν είμαστε σταθεροί στο ότι το παιδί μας πρέπει να πάει σχολείο, δεν έχουμε συναισθηματικά πισωγυρίσματα, αν προετοιμάζουμε το παιδί με κατάλληλα παραμύθια που υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία για την καινούργια αυτή περίοδο της ζωής του, απαλύνοντας λίγο το άγχος του και παράλληλα του προσφέρουμε ασφάλεια και αγάπη, το σίγουρο είναι πως αυτή, η καινούργια περίοδος προσαρμογής για όλους θα περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται.
• Αν βέβαια τα συμπτώματα αυτά έχουν παρατεταμένη διάρκεια θα πρέπει να απευθυνθούμε στους ειδικούς που θα πρέπει απαραίτητα να υπάρχουν στο σχολείο, πού έχουμε επιλέξει για το παιδί μας.
Έτσι λοιπόν κλείνοντας ,επιλέγουμε με τα δικά μας προσωπικά αδιαμφισβήτητα κριτήρια το καλύτερο σχολικό περιβάλλον για το παιδί μας, γιατί εδώ τα πράγματα είναι αλληλένδετα,. Όταν ο γονιός νιώσει ήρεμος και ασφαλής με το περιβάλλον που επέλεξε να αγκαλιάσει το παιδί του, τόσο πιο γρήγορα το παιδί θα αισθανθεί την ίδια ασφάλεια, και θα προσαρμοστεί όσο πιο ομαλά γίνεται στην αγκαλιά του δεύτερου σπιτιού του, που είναι το σχολείο.

Η κα Εφη Πολυχρονάκη είναι παιδαγωγός και ιδιοκτήτρια της  “ΜΑΓΕΜΕΝΗΣ ΠΥΞΙΔΑΣ”  ενός χώρου δημιουργικής έκφρασης για παιδιά και όχι μόνο στο κέντρο του Πειραιά ενώ το κείμενο περιέχει απλές καθημερινές παρατηρήσεις και συμβουλές από μια παιδαγωγό  και  δεν ειναι σε καμιά περίπτωση επιστημονικό άρθρο.

12 Comments

  1. katerina12
    katerina12 14/09/2012 at 6:07 pm .

    είναι γεγονός οτι προσαρμογή περνάμε και οι γονεις…όσπου να μπουμε σε ρυθμούς που θα εξασφαλίζουν μια ηρεμη λειτουργία στο σπίτι… Ευτυχώς τα δικά μου δεν πέρασαν ασχημες καταστασεις…αποδεχθηκαν πολύ φυσιολογικά το σχολείο.

  2. vasiliki69
    vasiliki69 23/10/2012 at 3:36 pm .

    ο γιος μου απο τη πρωτη μερα στο προνηπιο προσαρμοστηκε αψογα και ανυπομονει καθε μερα να ξαναπαει και εγω αργησα. τωρα αρχιζω και προσαρμοζομαι και μερα με τη μερα αρχιζω να το συνηθιζω οτι μεγαλωσε πια και πρεπει να σιγα σιγα να ειναι και καποιες ωρες μονος του χωρις να ειμαι κοντα του.

  3. jasonestor
    jasonestor 14/11/2012 at 10:59 am .

    Εχω κ εγώ φέτοε ένα πρωτάκι κ ένα προνήπιο,αγοράκια.Πιστεύω ότι πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να ανεξαρτητοποιηθούν κ που καλύτερα από το ασφαλές σχολικό περιβάλλον.

  4. aspa
    aspa 22/11/2012 at 3:09 pm .

    Όσο τα παιδιά, άλλο τόσο και οι γονείς έχουν άγχος για τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Και πόσο μάλλον για παιδάκια που δεν είχαν επαφή από πολύ μικρά με παιδικό σταθμό.

  5. Fotini1974
    Fotini1974 28/11/2012 at 9:22 pm .

    εμείς επειδή ήμασταν στον παιδικό από 11 μηνών, δεν είχαμε κανένα θέμα προσαρμογής στο σχολείο

  6. pinelopi
    pinelopi 16/01/2013 at 9:32 am .

    εμενα τις τρεις πρωτες μερες ειχε ενα θεμα στο προνυπειο ο γιος μου.ενω ετοιμαζομασταν ολο χαρα και χοροπηδαγαμε στο δρομο οταν εφτανε η ωρα που τον χαιρετουσα αριζε τα κλαματα,ειχε και υποστηριχτες που εκλαιγαν και αλλα παιδια και δεν με αφηνε,αλλα μιλησαμε και μετα το λυσαμε.βεβαια ουτε εμενα μου ηταν ευκολο αφου ακομα και τωρα εχω το φοβο μηπως παθει κατι εφοσον δεν το επιβλεπω εγω αλλα το παλευω.

  7. xara2001
    xara2001 26/01/2013 at 3:44 pm .

    η προσαρμογη των γονιων ειναι δυσκολοτερη απο αυτη των παιδιων…εγω ημουν χειροτερα απο το παιδι μου

  8. vatzava
    vatzava 05/02/2013 at 10:16 am .

    πολυ καλες συμβουλες απο την εξαιρετικη Εφη Πολυχρονακη.

  9. KATERINA V.
    KATERINA V. 05/02/2013 at 4:39 pm .

    Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ 6 ΑΛΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΑΠΟ 20 ΜΗΝΩΝ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΕ ΝΕΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΦΕΤΟΣ (ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟ) ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΑΝ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟ). ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΝΗΣΥΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΑΪΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙΡΟ…

  10. FOTIS
    FOTIS 13/02/2013 at 8:57 am .

    Χρειάζεται λίγος χρόνος και για το παιδί και για τον γονιό….

  11. elenip
    elenip 25/03/2013 at 3:42 pm .

    χρειαζεται χρονος και για τους δυο πιστευω ειδικα την πρωτη χρονια μετα ειναι πιο ευκολα τα πραγματα

  12. geogria
    geogria 25/03/2013 at 4:49 pm .

    Το θέμα με τις τύψεις που θέτει η κ. Πολυχρονάκη το έχω και εγώ. Η κόρη μου πηγαίνει Β’ Δημοτικού και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω ότι μεγάλωσε. Μερικές μέρες αισθάνομαι ότι την “παρατάω στο σχολείο” και άλλες εκπλήσσομαι που περνάει τόσο καλά κάπου αλλού εκτός από το σπίτι μας.

Add Comment Register



Σχολιάστε

You must be logged in to post a comment.

Υποστηρίζουν το elamazi: